Автор: Роберт Петрич
Превод: Горан Костадинов

Во проучувањата на древната Европска историја, речиси ништо не е спомeнато за Венетите. Може само да се исчудуваме дали станувало збор за очевидна непретпазливост или пропустите се намерни, па дури и смислени. Всушност, кои биле Венетите? Чии области ги имале завземено (завладеано)? Дали навистина биле прародители на денешните Словенци? Биле ли прародители на други Словенски или не-Словенски Европејци? Овие и мноштво други прашања ќе бидат истражени и одговорени во наредните статии. Овде, во воведнава, може да пронајдете дел од одговорите, a останатите следат во продолжение на статијата “Венети, каде ли исчезнале?”


Триглав, Венетскиот
симбол на Светото Тројство

Image

Неодамна, од свој соработник, ја добив книгата „ВЕНЕТИ - ПРВИТЕ ОСНОВАЧИ НА ЕВРОПСКАТА ЗАЕДНИЦА“. Првичната реакција ми беше - голема недоумица и неверие. Како можеле Словените (несомнените Словенски народи) да имаат нешто заедничко со Венетите од Италија. Моето почетно неверие беше непромислено и засновано врз непознавање на луѓето наречени Венети. Освен тоа, содржината на книгата беше мошне различна од моите очекувања. Стасав до сушноста на прашањето, при што започнав да проучувам историски книги, обидувајќи се да го потврдам сопственото мнение. Наскоро морав да си признаам дека се наложуваше да ги напуштам застарените и изветвени образци (парадигми) и да започнам да размислувам логично, со цел да го раширам својот светоглед.

Зошто Венети

Во училиште, можеби само случајно сме биле запознаени со древните Централно-Европски жители како Илирите, Келтите и Венетите. Ниту еднаш, никој не ни кажал дека Венетите ги населиле подрачјата на денешна Британија, пространите области на северна Европа, исто така древна Пафлагонија, подрачјата на Црноморјето (северните брегови на Мала Азија) и Илирикум (Балканите). Исто така, Венедите биле народ којшто живеел на Балтичката стрмнина (нагиб), близу устието на реката Вистула. Историчарите не сториле ни усилби за да ги восприемат големите Венети како самостојна (еднородна) етничка сушност. Историчариве не успеале да го „состават мозаикот“ околу Венетските предели (места), бидејќи тие не се ни потрудиле да им го утврдат потеклото (на Венетите) според историски се присутното име од етимологијата (потеклото, изворот на зборовите) или „суштинското, корено име“. Токму затоа, првоначелно населената област од овој Венетски народ, не е соодветно определена. Уште повеќе, изгледа дека во светската историска книжевност, етничкото име „Венети“ некако е држено во позадина. Грците, Келтите, Етрурците, Романците, Илирите и Германците се проучени во темелни подробности, но Венетите се запоставени. Некои научници, дури бараат занемарувачки докази, дека Венетите биле единствено митолошки или митски (измислен) народ. Ова означува дека тие биле измислени! Навистина? Ако тоа е така, тогаш од каде потекнуваат сиве многубројни имиња, како (Венди, Винди, Енети, Хенети, итн.)? Венетските населби се речиси насекаде ширум Европа! Зошто Венетите се запоставувани од званичната наука? Зошто остануваат „загадочниот“ народ, и покрај изумителните докази за нивното постоење, на толку многу места? Па, тие дури оставиле книжевни ракописи и мноштво натписи. Дозволете најпрво да ја истражиме „таинственоста“ на нивната писменост.

Венетски патешественик
(Pa 1 LLV, Museo
Civico di Padova)

 

Image

 

ВЕНЕТСКИТЕ НАТПИСИ

 

Сте знаеле ли дека Венетите биле писмени и оти вообичаено пишувале од десно на лево (како Хебрејците) или спротивно од насоката на овие редови. Сте ги виделе ли некогаш нивните ракописи? На прв поглед, ваквите прашања би ви се сториле бессмислени, и уште повеќе, малкумина би одговориле со „ДА“. Зошто овие сведоштва (наоди) не се изучуваат во основно училиште, кајшто учениците најпрво учат за древна Грција и Рим? Можеби стручниците од областа на древната цивилизација чекале на создавање на веб-страницава... Добро познато е дека Венетите ни оставиле многу натписи, но се уште, зачудувачки, признати историчари не направиле сериозен напор да ги воведат во список и/или соодветно да ги пребројат овие писанија. Дури и во единствениот извор, како например Енциклопедијата Британика, може да пронајдеме противречни извештаи. Но, не губете храброст! Пред да се обидеме да ги попишеме некои 200 до 400 (под претпоставка) „Венетски“ примероци, мора да ги проучиме критериумите и дијагностичките својства, кои ги карактеризираат како „Венетски“. Треба да го прифатиме фактот дека пред „стандардизацијата на Римскиот правопис“ древното Европско население користело многу сродни облици на пишувачки системи. Прашањето е- каква е единствената разлика помеѓу Венетските рунички натписи и Келтските или Германските рунички натписи? Со нејасните разлики помеѓу многуте рунички ракописи, можеби ќе сме способни да го рашириме бројот на вистинските Венетски ракописи од 400-тини, па преку повеќе илјадници натписи.

Image
Венетски ракопис од Јадранската област

 

Венетското културно наследство

 

Кај се археолошките наоѓалишта од Венетската култура? Многумина археолози (и историчари) го признаваат Евро-Алпското подрачје како Келтско. Ако е така, тогаш каде ги пронаоѓаме Венетските наоѓалишта?

 

Image

 

Како прво, разумно е да се прифати дека НЕ сите тие наоѓалишта се Келтски. Извесно е дека Келтите (особено Централно Европските Келти) биле преодно население. Боите (например, во Бохемија) биле привидно раководна (Келтска) класа, но општото население било Словенско, околу 5-от и 6-от век О.Н.Е. (од нашата ера). Следствено, неразумно е да се прифати дека Алпските или Централно Европските наоѓалишта се Келтски. Постои веројатност дека многу од наоѓалиштава се Венетски. Како што е посочено од етнографиите на современите групи, Келтите би имале претопена (асимилирана) култура, јазик и генетски материјал од населението со кое се среќавале (се судирале). Конечно, и физичкото присуство на трговските стоки може да биде заблудувачко. После 2000 години од сега, некој археолог може да стигне до заклучок дека Словенија претежно била населена со Французи, бидејќи 23 насто од возилата се од Рено, Ситроен и Пежо. Можно е да им се измолкне од вниманието на археолозите дека во Ново Место имало голема фабрика за возила на Рено. На ист начин, идните археолози можат да заклучат дека таму имало 20 % Германци (Мерцедес, Опел), 16 % Азијци (Тојота, Хонда, Мазда), 12% Срби (Застава), 8% Италијанци (Фиат, Алфа), кои беа познати како најмоќни (Ламбурџини, Ферари) и конечно 6% Чеси (Шкода), кои само го присвоиле и зборувале Словенечко-Англиски жаргон, полн со пцости и србизми. Идните археолози можат да допуштат дека таму имало и мало Словенечко присуство (фабрика за приколки “Адриа“), но дека истите биле дивјаци (не користеле двигатели) и оти се подвластени од други народи.

Се разбира дека ова би било неразумно!


 

Венетските обичаи, прикажани во Ситулас (Situla Benvenutti - Museo Nazionale Atestino,
Situla of Vače - Slovenian National Museum)
 

Image

Од сличен вид се и доводите на некои историчари, дека рушевините од Христијанските цркви, кои датираат од 6-от век од Н.Е., се потврден доказ дека Словените се доцна-дојденци во Централна Европа (пристигнати во 6-от век). Тие претполагаат дека не постои Христијанизиран Словен пред 8-от век. Стариот пример (парадигма), кој наведува на помислата за доцно пристигнување на Словените, е сомнение од најдобар вид, a „научниот метод“ е смешен. Затоа нашите сомнежи при вака установените мислења, можат да бидат основани.

{mosimage}

 

 

"Венетски коњаник" на позадината
на словенечките лични карти

Image

 

 

Колку и неверојатно да ни се чини, сепак древното Европско културно наследство, претежно останува неоткриено. Значајно е тоашто Венетите биле носители на различни културни обичаи. Освен тоа, тие биле посредно поврзани со Керамичката култура, Грнчарската култура од Швајцарија (од видот Винезлер) и со Халштатската култура. Поради тоа, археолозите ги класифицирале мноштвото од пред-Римските наоѓалишта како „Келтски“, иако не било изводливо Келтите да живееле насекаде низ Европа. Ова не’ води кон два возможни заклучоци: или посочува за опширна „трговска размена“ (трговија со стоки/добра) или кон сосем погрешни археолошки толкувања. Во секој случај, Венетите биле носители на „урнените погреби“ и уметноста на Ситула. Исто така, биле сосредоточени на коњите, коешто е очигледно од неколкуте коњанички скулптури (мотив од „Венетски коњаник„ е употребен на позадината од современите словенечки лични карти). Моето согледување е дека многумина научници ја истакнуваат филозофијата, науката, борбените вештини, архитектурата, митологијата и бројни струки, за да ја определат древната култура на Источното Средоземноморје. Но, во Алпските подрачја на Централна Европа, се истакнува (особено значење се придава на) прагматичниот „рачен“ земјоделски стремеж и селско-стопанската проникливост (остроумност). Алпската култура, пак, била селска и спокојна. „Таинствената“ и „вообразена“ филозофија, е се’ уште против „Планинските народи“.
 
 
 
 
Albrecht Dürer: Una Villana vindisch
(British Museum, London)
 

Image

 

Не треба да заборавиме на единственото и исклучителното Венетско културно обележје за почитта кон жената. Венетските жени, несомнено добивале повеќе почит и имале поголеми права, отколку жените во другите древно Европски култури (да не ги споменуваме блиско-источните култури). Земјоделските Венети не го проследувале „Класичниот Херој“, борбен менталитет, типичен за морепловските и трговските култури. Во Сашеншпигел може да се прочита следново „Тие велат дека сите Венетски жени се слободни“. Јас сметам дека нема потреба од подробно истакнување, колку исклучително и значајно било ова во тие времиња... Како и да е, Венетската женска независност, најверојатно имала негативни последици по бројноста на рожбите кај ова население. При вакво сценарио, плодноста (кај жените), веројатно постанала второстепена за интересите во општествениот статус, па повисоката стапка на раѓање кај нивните соседи, довела до загуба на нивните области. Венетите биле познати по својата великодушност, гостопримство, откровеност и почит кон она што денес се нарекува основни човекови права (со малку „Вандалски“ исклучоци), за кои може да се прочита во неколку летописи. Тие веќе ја примениле демократијата, на начин сличен на грчкиот (но со помалку раскош, а со поголема исполнителност), кое сигурно имало штетно влијание во зачувувањето на нивната култура.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Image
Четвороглав Световид
 

Вера и Митологија

Што е со верата и митологијата? Можеме да потврдиме дека Венетите имале неколку божества, пришто некои од нив биле познати по многубројните имиња. Како што посочуваат бројни енциклопедиски извори, засебно било нивното паганско (безбожно) верување (ПАГАН од латински ПАГАНУС=селски жител), коешто извршило влијание за прифаќање на некои верски поими, како: триединство (тројство), бессмртност, душа, поклонение (култ) кон Мариологијата и симболите од распетието во догмите на позначајните христијански цркви? (Спротивно на распространетите верувања, овие поими не изгледаат како Библиски, туку повеќе се пагански.)* Познавачите на древноста ги поврзуваат поимиве со Вавилон и Египет, но истите не споменуваат, низ која култура преминале непосредно (и можеби првоначелно)! Сме пронашле многубројни останки од триглави божества ширум Европа! Исто така, највисокиот планински врв во Словенија: Триглав (книжевно, трите глави), потскажува дека во древноста, на тоа место имало пагански храм, посветен на тие Словенски божества (и не само на тие три планински врвови). Пронајдовме и повеќе слично-именувани планини и места низ Европа. Прускиот Монарх – Фредерик 2 (18 век), кажува дека Вандалите (или Вендите во Бранденбург) го боготвореле богот наречен ТРИГЛАВ и оти било возможно да се види негово изображение во Харлунгсберг, близу Бранденбург. Божествово имало 3 глави (слично со обичајот на скулптурите од Светото Тројство во римо-католичките цркви) и истите имале превласт над небото, земјата и подземјето. На еден занимлив начин, француската митолошка енциклопедија Ларус, забележува едно слично Тројство во Месопотамските области: „ Вселената беше разделена на три подрачја. Секое од тие постанало Божјо царство. Делот на Ану, беше небото. Земјата му беше доделена на Енлил. Еа стана господар на водите. Заеднички го установиле Тројството на Великите Богови.“ Понатамошните имиња како, Трумускат, Трибузијат и Трумузијат (Словенски: Трочовек и Тробожество) биле пронајдени помеѓу Алпско-Венетските натписи. Многу од натписите сведочат за уважението кон божицата Реитиа. Се извесно е дека богот Белин бил почитуван многу повеќе во Централна Европа и четвороглавиот Свантевид или Световид бил претпочитан на Север. Многу веројатно е дека најстарите цркви, посветени на Светецот Вид, биле изградени точно на подрачјето на претходните пагански храмови на Свантевид. Несоборлив е фактот што Готската Катедрала во Прага, која е посветена на Свети Вит, (Витус, види ја сликата) била така именувана, за да го замени боготворението кон паганскиот Свантевид/Световид. Многу други цркви во областиве, се посветени на Св. Витус, поради истата причина и најчесто биле соѕидувани на темелите од паганските храмови- храмовите на четириглавите божества. Прочитај повеќе...

 

Image
Богот Белин на монета

 

Image
Катедралата Св. Витус
(Svaty Vit) во Прага


*The New Encyclopædia Britannica (Micropædia, 1976, Zv. X, str. 126); New Catholic Encyclopedia (1967, Zv. XIV, str. 299); Encyclopedia Americana (1956, Zv. XXVII, str. 294L)
New Catholic Encyclopedia (1967, Zv. XIII, str. 452, 454); Presbyterian life, 1. maj 1970, str. 35)
Andrew Greeley, The making of the Popes 1978, ZDA 1979; str.227, E. O. James, The Cult of the Mother-Goddes, New York 1959, str. 207

G. S. Tyack, The Cross in Ritual, Architecture, and Art, London 1904, str. 226; The Companion Bible, Dodatek št. 162; The Non-Christian Cross, str. 133-141.

#Collegiate of Montréal, France; Museo Bardini, Florence, Italy; Musée des Beaux-Arts de Troyes, France; Church of Tagnon, France ...


Image
Скулптура на Тројството,
Италија, 6-ти век Н.Е.

 

Image
Триглава скулптура, Каринтија

 

 

 

Image
Музејот Бардини, Фиренца,
Италија, 15-ти век

Image Норвешка, 13-ти век

 

Image Црквата на Тагнон,
Франција, 14-ти век

 

Image Колегиум од Монтреал,
Франција

Археолозите скоро открија бројни величествени храмови во областите на денешна Австрија, Чешка, Словачка и Германија. Тие веруваат дека пронајдоците се постари од Стоунхенџ и Пирамидите и оти истите ја претставуваат најстарата Европска цивилизација. Дали овие откритија, на некој начин се поврзани со односните култури, пронајдени на овие подрачја? Возможно ли е да биле поврзани со Венетите?

Златнорог, митолошкиот симбол
на Великата Алпска област.

Image

 

ДОКАЗИ ЗА ВЕНЕТСКО ПРИСУСТВО НИЗ ИМИЊАТА НА ДРЕВНИТЕ МЕСТА (ТОПОНИМИ)

Јулските Алпи некогаш биле нарекувани Венетски Алпи.
(Ammian Marcelino: "alpium juliarum, quas venetas appellabant antiquitas".)

Шпик, Венетски Алпи
Image


Соседните Доломити (Dolomites) биле именувани како
Венетски планини од Римските војници. Истото име им било дадено и на Карпатите.

Доломитите,
Венетски планини
Image


Карпатите, Венетски планини
Image

Со столетија наназад, ридиштата во Источна Германија биле познати како Венетски ридишта. Хохе Тауерн (Hohe Tauern), планинскиот венец во Австрија, вообичаено го нарекувале Венетски планински венец (Montes Veneti, Windische Berge), а неговите западни падини, се уште се викаат Венедигер Групе (Venediger Gruppe), со највисокиот врв Гросвенедигер (Grossvenediger).

Венедигер Групе,
Гросвенедигер
ImageImage

Подрачјето Венето и градот Венеција (Venice)
се посредно и непосредно поврзани со Венетите.

Венеција
Image

Виндобона било древното римско име за Виена (Чешкото име за Виена е Виден).

Римската воена база кај Виндобона
Image

Wen(e)denstock, Wendenwasser, Wendenalm, Wendengletscher итн. се имиња коишто се однесуваат на Венетите во Швајцарија. Денешното подрачје на Виндиш, коeшто служелo како римска воена база, билo познатo како Виндониза.

Виндониза- Виндиш
Image

Највисокиот дел на езерото Констанца (Bodensee) на пограничната зона меѓу Австрија, Германија и Швајцарија било наречено Венетско езеро (Lacus Venetus). Тоа било споменато од Помпониј Мела.
(Pomponius Mela, De Corographia III, 24- 44 around 44 B. C.)

Езерото Констанца- Венетското езеро
Image

Германските земји- Сашен, Баварија, Бранденбург и Мекленбург (Pomerania) се споменати како Венетски земји (W(i)endland, lat. Vindelicia). Во латинските извори, старите Хензетски градови (например Лубецк) се споменуваат како: "urbs sclavica" (Словенски градови), а на хензетските мапи како "urbs vandalica" (Венетски градови).

Бранденбург и Мекленбург, две поранешни Венетски области;
Баварија, латински:Винделичија

ImageImageImage

 

Сашен, Венетска земја
Image


Не толку одамна, полскиот северен дел (крајбрежјето Померанија), се викало Вандалија, додека пак, Скандинавците го користеле изразот Виндланд, за да ги разграничат, Балтичките од Словенските области.


Вандалија- Померанија
Image

 

Некогаш и Балтичкото море било нарекувано Венетско море (Venedos kolpos, Wendile mare), а познат е и Венетскиот залив во Северниот Јадран. Русија на фински се вика Venäjä и Venemaa на естонски.

 

Балтичкото море- Венетското море
Image

 

Во Британија, се наоѓа Венетски залив и островот Виндилис. Во древноста, според Јулие Цезар, оваа земја била под Венетско господство.

 

Венетите биле преовладувачка класа во Британија
Image

 

Шпанска Андалузија, најверојатно е именувана по Вандалите или Венетите. На мапата од Анвил, од 1761 год, го среќаваме стариот назив Вандалитија.

Вандалитија, сега Андалузија
 

 

 

Дел од Словенечката земја, помеѓу реките Мура и Раба, биле наречени Вендсег од Унгарците, додека Словенските говорители, кои го населувале тоа подрачје, биле викани Венди (лат. Вандали).

 

Венетско село во Унгарија
 

 

Сосема за крај, територијата, приближно слична на денешна Словенија, била утврдена како земја на Винедите или Венетите, во источните Алпи.

 

Словенија, земјата на Винедите
Image

 

Постојат илјадници други места ширум Европа, како Венето, Венден, Винден... коешто ни помага да го „составиме мозаикот“ и да го разбереме континуумот (истрајноста, одржливоста) на Венетскиот идентитет. Повеќе прочитајте кај...

 

 

ИСТОРИСКИ ЦИТАТИ

Homer (9th century B. C.) records in Iliad[1] the Veneti in Paphlagonia as Enetoi (the Greek did not know the letter v).
Herodotus, historian (5th century B. C.), writes about Illyrian Veneti, about Veneti living around the lower stream of the Danube, and finally about Veneti inhabiting the Northern Adriatic territory.[2]
Polibus (2th century B. C.) added to the description of events during the years 219 to 146 B. C., following: »The land to the Adriatic coast was mastered by another, very old folk, named Veneti ... They speak a different language as the Celts, but what their habbits and their clothing is concearned, they differ from them only slightly /.../ Veneti and Gonomani were persuaded by Roman representatives, to join the Romans«.[3]
Demetrius of Scepsis, grammarian, archeologist (2nd century B. C.), mentions the capital of the Veneti (Enea) in Troas (Asia Minor).[4]
Strabo, historian, geographer (1st century B. C.), designates the (V)eneti in Paphlagonia as the major tribe moving towards Thrace (nowadays territory of Bulgaria) after the fall of Troy (Asia Minor).[5]
Julius Caesar, historian (1st century B. C.), reports about the Veneti living in Gaul (Brittany).[6]
Titus Livy, historian (1st century B. C.), describes how Veneti came up to the coasts of the (northern) Adriatic, also mentioning the river "Timava", which flows through the duskiness of the Škocjan caves (Slovene Ti(e)ma means the darkness).[7]
Pliny the Elder (1st century B. C.) talks about an extensive land, named Eningia, where Sarmatians, Venedi, etc. lived. He also mentions the Venetulani in central Italy.[8]
Tacitus, historian (1st century C. E.), places Veneti on the border of Suebia together with Peucinians, Sarmatians and Fenns.[9]
Ptolemy, geographer (2nd century), mentions exceedingly large nations - the (O)venedi on the whole coastal region of the Venetic gulf (The Baltic sea).[10]
Emperor Julian (4th century) presents evidence of Veneti, who settled in the proximity of Aquilea (Italy).[11]
Jordanes, historian (6th century), notes a numerous nation of Veneti, populating the area between north of Dacia (now Romania) and up to the Visla delta (the Baltic sea), who call themselves Slavs and Ants. (»termini Venetorum qui et Sclavi dicuntur.«)[12]
In Vita s. Columbani[13] (7th century) (the Alpine) Veneti, who call themselves Slavs, are recorded.
In the Fredegarius Chronicle (7th century) we can read about the Slavs designated as Vinedi.[14]
Adam of Bremen, chronicler (11th century), mentions an extensive land Sclavania, settled by Winulians, who used to be called Vandals. The land could have been ten times bigger then Sachsen, especially if we include Bohemians (Czechs) and Polians, since they are not distinguishable from each other, nor by their appearance, or by their language.[15]
In Denmark (from latest 12th century and until the year 1972) the title "King of the Vends" (Latin Vandals) was used for enthroning Danish kings.
Helmold, historian (12th century), records a vast Slavic country, where the ancient Vandals are now named Wends or Winulians.[16]
Wincenty Kadłubek / Vincent of Cracow, historian (12th century), affirms that Poles used to be called Vandals.[17]
Heimskringla, the Chronicle of Norwegian kings(12th century) mentions, that the Black Sea »divides three parts of the earth, from which is the eastern part called Asia, whereas the western part is by some called Europe, and by others Enea.«[18]
Miersuae Chronicon (13th century) equates Vandals with Slavs.[19]
Albert Crantz, historian (15th century), reports about Wandals or Wends, and says that they are Slavs, living as a single nation from Poland to Dalmatia. According to him, the mighty acts in France, Spain and Africa are ascribed to the Wends.[20]
Marcin Bielski (16th century) says that Wandals was once the name for Slavs.[21]
The Pomeranian chronicler Thomas Kantzow (1505-1542) writes that the »Slau(v)s and Wandals are the same thing / .../ just like the Germans are called differently - Germani, Teuthones, Alemanni.«: Original text: »Dan Slaui und Wandali ist ein Dinck / .../ gleich wie die Teutzschen werden oft on Unterschied geheissen Germani, Teuthones, Alemanni.«[22]
Christophorum Entzelt von Saluelt (16. century) records ancient populousness of the lands east from the Elbe (Laba) river with Wends. At the same time he equates Veneti and Sclavenes.[23]
Sebastian Münster, cartographer (16th century), mentions a once mighty nation on the East sea (Ostsee) named Vandals or Wends. He also reports on Wandals who settled regions in eastern Germany, where inhabitants are called Sclavs or Wends. Original text: »Mecklenburg-Pommern-Preussen: jtem Brandenburg und was dem Polenland zugelegen, alles Wandali geheißen und ihre Einwohner haben auch Sclaven oder Wenden geheißen.«[24]
Antol Vramec, chronicler (16th century), writes in his chronicle for the year 928 the following: The Heneti, who name themselves Sloveni, were at that time knocked down in Germany.[25]
Adam Bohorič, linguist (16th century), links Heneti, Vene(d)ti, Vinds, Vandals and Slavs together as a single nation.[26]
Mavro Orbin (16th century) numbers Veneti, Vends, Vandals, Illyrians, Sarmatians ... among Slavs.[27]
The Chronicle of Brandenburg (16. century) emphasizes the mighty predecessors of Wends, the Vandals, who sacked Rome and Carthage, and mentions their king Genserich as the king of Vandals.[28]
Johann Weichard Baron von Valvasor, historian, geographer (1689), wrote: »Wends and Sclavenes are one folk, Wandals and Wends one and the same nation.« (»Wenden und Sclaven seynd ein Volk, Wandalen und Wenden einerley Nation.[29]
V. N. Tatiščev, ethnographer (17th -18th century), classifies the Heneti as Slavs, as well as the Vandalic or Vendenic state as the first known Slavic state.[30]
A. L. Schlözer, historian (18th century), defended his thesis about Slavs originating from Illyrians and the Veneti.[31]
Vasilij Trediakovski (18th century) classifies Dalmatians, Serbians, Bulgarians ... among Vandals.[32]
Davorin Trstenjak (19th century) wrote about the ancient Adriatic Veneti, who belonged to a Vindish-Slavic family. He accented their affinity with the Aremoric (Brittany) and Baltic Veneti.[33]
In Helmolts Weltgeschichte (end of the 19th century) it is indicated, that the Veneti, Wends and Winds were actually ancestors of Slovenes, and that they used to settle the old roman provinces Vindelitia, Raetia, Noricum, Pannonia.[34]

 

 

ЗАКЛУЧОК

Значи, можеме да установиме дека постојат мноштво историски докази за Венетите. Многумина автори складно ги составуваат овие сведоштва. Секако, не би требало да заборавиме дека не постојат внимателно изработени списоци на сведоштвава, откако било вообичаено, нестручни и несоодветни летописци да ги раководат трудовите. И покрај тоашто не може да очекуваме беспрекорна работа од овие автори, сепак нивните извештаи ни даваат доволна информација, за приближно да ги утврдиме населените области од Венетите. Ова, исто така е појаснето и во мапите на историските спомени на Венетите (од 9 век П.Н.Е. се до 9 век Н.Е.) Објасненијата не се обидуваат да претстават етнички чисти територии, туку единствено служат за откривање на неколку неразјаснети културни или јазични сличности помеѓу Европските народи.

 


Историските спомени на Венетите


Венети околу 1000 П.Н.Е

ДА РАЗМИСЛИМЕ

Следствено, факт е дека Венетите постоеле како еден од најзначајните древни Европски жители. И не е сложено да се забележи оти многу историчари и летописци ги поистоветуваат Венетите со Словените. Но дали Венетите навистина биле прародителите на Славите или Словените? Одговорот ќе следи наскоро во статијата насловена „ Венети, кај исчезнале“.



[1] Iliad, 851.

[2] Herodotus, History vol. 7 / G B Pellegrini, A L Prosdocimi, La lingua venetica, Padova 1967, V, 9.

[3] Polibios, Obča zgodovina, Državna založba Slovenije, Ljubljana 1964, str. 88; p. 92.

[4] On the Martialling of the Trojan Forces.

[5] Strabon, Geografija.

[6] De Bello Gallico.

[7] Titus Livius, History of Rome, Loeb Classic Library, William Heinemann, London, Harvard University Press, Cambridge, Mass., 1933 / Titi Livi, Ab Vrbe condita, liber I, http://www.thelatinlibrary.com/liv.html.

[8] Historia naturalis, Liber IV: 96-97.

[9] Cornelius Tacitus, De origine et situ Germaorum liber (Germania), 64.

[10] Ptolemej, De Geographia, III 5. 21.

[11] The Works of Emperor Julian, Engl. transl. Wilmer Cave Wright, I. vol., Loeb Classical Library, William Heinemann , Cambridge, Mass., Harvard University Press, 1954, The Heroic Deeds of Constantius, pp. 190- 193.

[12] Iordanes, De origine actibusce Getarum (Getica), Roma 1986, str 43 (XXIII poglavje); S Rutar, Kako važnost ima "Jordanis" za slovensko zgodovinopisje, Letopis Matice slovenske, Ljubljana 1880, p. 86.

[13] J. Bobbiensis, Vitae s. Columbani.

[14] Fredegar Scholasticus, Historia Francorum, I, 48.

[15] Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum (et Scholast), 11. century, II, 18.

[16] Helmoldi presbyteri Bozoviensis, Chronica Sclavorum et Venedorum, 1171, p. 2, 14.

[17] W. Kadłubek, Mistrza Wincentego Kronika Polska, Warszawa 1974.

[18] Heimskringla or The Chronicle of the Kings of Norway, The Ynglinga Saga, or The Story of the Yngling Family from Odin to Halfdan the Black, Snorri Sturluson c. 1179 - 1241, Online Medieval and Classical Library Release #15b, http://sunsite.berkeley.edu/OMACL/Heimskringla/.

[19] Miersuae Chronicon, Monumenta Poloniae Historica II, 1872.

[20] Albertus Crantzius, Vandalia, lat. Hamburg 1519.

[21] M Bielski, Kronika Polska.

[22] Thomas Kantzow, Chronik von Pommern in Niederdeutscher Mundart (orig. 1535), Dr. Martin Sändig oHG., 1973; ISBN 3-500-28260-1.

[23] Entzelt von Salfeld, Chronicon der Alten Mark, Magdeburg 1579.

[24] S. Münster, Cosmographiae Universalis, Basileae 1572.

[25] A. Vramec, Kronika, Ljubljana 1578.

[26] A. Bohorič, Zimske urice / Arcticae horulae, Vitenberg, 1584.

[27] M. Orbini, Il Regno degli Slavi /Kraljestvo Slovanov, naslov "Historiografska knjiga o izvoru imena Slave in o razširitvi slovanskega naroda in njegovih carjev ter vladarjev z mnogimi imeni in z mnogimi carstvi, kraljestvi in provincami", 1722.

[28] Angelus, Chronik der Mark Brandenburg, 1598.

[29] J. V. Valvasor, Slava Vojvodine Kranjske / Die Ehre des Herzogthums Crain, Nürnberg 1689.

[30] V. N. Tatiščev, Slovani in Rusija, str. 21 / Собрание сочинений. Т.1. История Российская. М. 1994, частъ 1. См. также фрагментъі в сборнике "Славяне и Русъ" p. 16